فارسی نو

به نام خدا

((در خارجه حمام کاشانه‌ی بزرگ و چوب‌فرش شده‌ی ما آب‌زَن دارد و اینجا سراچه‌ای به من داده‌اند که حتی آب‌شویه‌اش هم کار نمی‌کند. تنها همبَر آشپزخانه‌ی ما به اندازه‌ی سراچه‌ی فرشینه شده‌ی اینجاست. تاوَن و تندپز و هوابَر و هیمه‌سوز توی سرشان بخورد، حتی گازکشی ندارد و من باید زودبه‌‏زود استوانک بگیرم و با اجاقکی گرم بشوم که بندآور هم ندارد.))


سایت تابناک متنی جالب رابا هدف نقد واژه‌سازی و اصلاح زبانیِ فرهنگستان زبان و ادب فارسی منتشر کرده که در ادامه می خوانیم.

وقتی متن زیر را می‌خوانید از نفهمیدن بعضی کلمات احساس شرم نکنید، زیرا این از بی سوادی شما نیست، بلکه زبان فارسی جدید است که فرهنگستان ادب و زبان فارسی مخترع آن است. خود حقیر هم که خالق این اثر بدیع ادبی(!) هستم وقتی حتی برای بار دهم می‌خواهم آن را بخوانم مجبورم نشانه‌گر ماوس (ببخشید موش) را روی کلمه‌های عجیب‏ و‏ غریبش نگه‌ دارم تا معنای آن روی صفحه و البته از دریچه‏ غیب به نمایش درآید و اگر موش‌واره‌مان کمک نکرد به پاورقی رجوع می‌کنم که معانی قدیمی این واژه‌ها را درک کنم.

ادامه نوشته

شعر

دوستای گلم این ۲تا شعر خیلی قشنگ بود منم تصمیم گرفتم بزارم تو وب که همه لذت ببرن

ایشالا که خوشتون میاد

 

 

 

 

 

به سراغ من اگر می آیید

پشت هیچستانم

پشت هیچستان جاییست

پشت هیچستان رگ های هوا،پرقاصدهایی است

که خبر می آرند،از گل واشده ی دورترین بوته خاک

روی شنهاهم،نقشهای سم اسبان سواران ظریفی است

که صبح،به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان،چتر خواهش باز است:

تانسیم عطشی دربن برگی بدود،

زنگ باران به صدا می آید.

آدم اینجا تنهاست

ودراین تنهایی سایه ی نارونی تا ابدیت جاریست.

به سراغ من اگر می آیید،

نرم و آهسته بیایید،مبادا که ترک بردارد

شیشه ی نازک تنهایی من

 

 

 

 

 

 

کم­ترین تحریری از یک آرزو این است

آدمی را آب و نانی باید آن­گاه آوازی

در قناری­ها نگه کن، در قفس تا نیک دریابی

کزچه در آن تنگناشان باز شادی­های شیرین است.

کم­ترین تصویری از یک زنده­گانی:

                                             آب،

                                                    نان،

                                                            آواز،

ور فزون­تر خواهی از آن،

                                 گاه­گه

                                         پرواز

ور فزون­تر خواهی از آن، شادی ِآغاز

(ور فزون­تر،بازهم خواهی....بگویم باز؟)

 

آن­چنان بر ما به نان و آب ،

                                   این­جا تنگ­سالی شد

که کسی در فکر آوازی نخواهد بود

وقتی آوازی نباشد،

                           شوق پروازی نخواهد بود.

 

تبریک به مناسبت نیمه شعبان-شعری از قیصر امین پور برای امام زمان(عج)

صبح بی تو

صبح بی تو رنگ بعداز ظهر یک آدینه دارد                       بی تو حتی مهربانی حالتی از کینه دارد

بی تو می گویند تعطیل است کار عشقبازی                   عشق اما کی خبر از شنبه و آدینه دارد

جغد بر ویرانه می خواند بر انکار تو اما                           خاک این ویرانه ها بویی از آن گنجینه دارد

خواستم از رنجش دوری بگویم یادم آمد                         عشق با آزار خویشاوندی دیرینه دارد

در هوای عاشقان پر می کشد با بی قراری                    آن کبوتر چاهی زخمی که او در سینه دارد

ناگهان قفل بزرگ تیرگی را می گشاید                          آنکه در دستش کلید شهر پر آیینه دارد